ventmovaĵo

vidu kiel

sub la ruboj de ĉiaj urboj

kreskas freŝa herbo

sur la ondoj de tegmentoj

senbrue pluvas

ĉi tiun sunon baldaŭ murdos okcidentaj nuboj

krias infanoj

kaj

kiam paco eksidas ĉe via tablo

en senhomaj kortoj

atentu

tilioj floros, kie vi ne estas

kvazaŭ vi devus baldaŭ forvojaĝi

kaj nun memoru

umbeloj tiom altis, ke ili tuŝis viajn ŝultrojn

kiel flugsemoj drivas super la rivero

vi iris vojeton inter muroj

vi trovis grizan, velkan pordon, kaj eble transe

fine la ĝardeno

babilante al la kvar direktoj de ĉielo

vi tro retenis la fiakron de la pacienco

kaj nun

da manoj restas al vi unu paro