rorŝaĥo – © 2012 jxvasxe @ free.fr – unua publikigo

rorŝaĥo

ŝajnanalizo

enkonduke

sinjoro hermano rorŝaĥ estis psiĥologo kaj ŝatis makulojn. tiujn du cirkonstancojn li kunigis per la kreo de testo farita el serio de dek makulbildoj, per kies komentado homo malvualas la sekretojn de sia animo.

la bildoj nenion figuras, kvankam iuj ĉe multaj rigardantoj elvokas samajn ideojn. ili rezultas de tiu procedo, per kiu oni libere metas farbojn sur folion kaj kunfaldas, tiel ke ĉiu flanko ricevas surpremon de la alia kaj montriĝas simetria.

iuj kolegoj de sinjoro rorŝaĥ kalkulas lian teston al la projekciaj metodoj kaj rigardas ĝin interesa animesplora rimedo. aliaj rigardas ĝin senvalora. iuj havas interan, sed ne nepre pli saĝan opinion.

la fundamenton de rorŝaĥo ekskluzive eldonas la firmao hans huber en svisio. la bildoj de ĝiaj libroj estas aŭtente rorŝaĥaj kaj prezentas la delikatajn originalajn inkonuancojn. ilin ĝi vendas nur al profesiaj animkuracistoj. mi mendis ekzempleron de brokantlibrejo.

mi imagis proprajn komentojn de la bildoj. la celo estas ne psiĥologia, sed beletra. delonge psiĥologoj legas beletraĵojn kiel simptomojn de aŭtoraj animstatoj. estas juste, se kelkaj verkantoj siavice misuzas psiĥologiajn ilojn.

plukonduke

bildo 1a

du tripiedaj tukanoj kroĉas sin al trunko. ili rigardas flanken – dekstren kaj maldekstren – trans siaj spadoformaj bekoj. kulmine de la trunko elstaras la malgrandaj kupoloj de du ovoj kaŝitaj en nesto. iliaj kapoj preskaŭ intertuŝiĝas. oni ne imagu, ke ĉiu ovo estas fermita mondeto pace ripozanta en si mem kaj ignoranta la ĉirkaŭan universon, ne, male ĉiu ovo, kvankam ĝi ankoraŭ ne maturiĝis, tukanidon ankoraŭ ne naskis por ekflugo kaj gliso super vastaĵoj, jam verve opinias pri la universo.

la dekstra ovo alte levas manon kun disigita dikfingro kaj instruas, ke la universo obee al la doktrino de pitagoro kaj pitagoranoj rondiras ĉirkaŭ globa tero per dek diafanaj sferoj, kiuj portas la planedojn kaj stelojn, kaj ke ĉiu el ili, glitigante sian ŝarĝon de astroj, naskas tonon harmonie kunsonan kun la tonoj alisferaj.

la maldekstra ovo alte levas manon kun disigita dikfingro kaj ĝi respondas, ke la universo ne kongruas kun la pitagora geometrio, sed laŭ la pli nova doktrino de epikuro kaj epikuranoj ĝi konsistas el senfina ebeno, kiun trapluvas atomoj, kaj la perfekte solidaj atomoj, hazarde flankeniĝante, kunbatiĝas kaj naskas ĉielon, teron, maron, portempan mondon en iu aŭ alia loko, ĝis kiam ĝi kadukiĝas kaj dissolviĝas. ne kredu – admonas la maldekstra ovo – ne kredu, ke aliflanke de la tero pezaĵoj sin premas al supro, ke vivuloj iras kapopiede, ke ili vidas la sunon dum ni vidas la stelojn aŭ ke iliaj noktoj estas niaj tagoj, ĉar ĉio ĉi estas fabeloj por naivuloj.

tiel pri aĵoj de naturo kaj pri naturo de aĵoj debatas la ovoj en sia nesto.

la tuto – tukanoj kaj ovoj – aspektas kiel bazo de totem-kolono, al kiu ankoraŭ mankas supraj etaĝoj.

bildo 2a

la majstro de la loĝio de bela okcidento en rita kostumo – alta ruĝa ĉapo kaj vasta robo, de sub kies basko elaperas ruĝa boto – kunklakas la manon kun la granda majstro de kosmozofio en rita kostumo – alta ruĝa ĉapo kaj vasta robo, de sub kies basko elaperas ruĝa boto. tiu manklako signifas komprenon, kunsenton kaj interligon. per ĝi la majstroj de tiuj noblaj kluboj agnoskas, ke iliaj doktrinoj estas malsamaj vojoj al ununura supera vero.

kio estas la supera vero? en kio malsamas, kaj tamen esence akordas la doktrinoj? tion mi ne povas diri, ĉar iliaj instruoj estas sekretaj. ankaŭ la du majstroj diri ne povas, ĉar siajn doktrinojn ili sekretigas unu de la alia konforme al la konfidencaj reguloj de la respektivaj noblaj kluboj. tamen koncedinde estas, ke ili sincere manklakas – ĉu ne belas, ke homoj iafoje interkonsentas, eĉ se ili ne scias pri kio interkonsentas?

bildo 3a renversita

la torion de la templo de blankeco kunfaras du maljunaj arboj. al tiu, kiu familiaras kun arboj, la sinuaj formoj de iliaj branĉoj indikas, ke ili estas ileksoj, taksusoj, kratagoj, aŭ iu simila nehastema speco, kiu kreskigas densan lignon kaj elmetas brilajn folietojn.

pare kun ĉiu arbo kaj iom flanke de ĝi, enpikite en la grundo per paliso, kiu postamentas ĝian korpon, staras statueto de simio. ĉiu simio klinas la kapon kaj etendas la brakojn malantaŭ sia dorso. tiuj simietoj estas la demonforpelaj gardistoj de la pordego. oni farbis ilin ruĝe por kompensi la humilon de ilia pozo, kiu pli mimikas ĝentilan saluton ol elmontron de defendemo.

tra la pordego enflugas ruĝa papilio. ĝi vizitos la senliman blankecon trans la torio. super lakto-akvumataj kampoj ĝi flirtos, neĝajn florojn vizitos, el iliaj petalaroj elsuĉos nektaron el subtila sukero, kiu makulos ĝian rostron, kaj kiam ĝi je blanko satos – eble tiom ke ĝi mem estos paliĝinta – forflugos.

bildo 4a

ni rigardas de malsupre al grandegulo, kiu ŝvebas. li ja ŝvebas super ni, ĉar la korpoparto, kiun perspektiva efekto grandigas, estas liaj plandoj. cetere tiuj plandoj per si mem grandas, kaj ĉi tiu apartaĵo gvidas nin al la racia supozo, ke ni vidas ĉi tie ŝvebantan jetion, eble jetion, kiu eltrovis flugarton, aŭ eble jetiforman balonon.

jetio estas konata en kelkaj landoj kiel grandpiedulo. pri ĝiaj ceteraj ecoj oni scias malmulton, ĉar neniu vere observis ĝin. ĝi aspektas laŭdire kiel vila homo aŭ granda simio. ĝi vivas en sovaĝaj lokoj. kontribue al la kriptozoologia scienco ni priskribu nian ekzempleron... de la eta kapo pendas ia rostro antaŭ larĝa kolumo; la korpon kovras la lanugeco de dika anorako kun zipo; la supraj membroj aspektas kiel grandaj, senbrakaj, subtilaj pinĉiloj; la gamboj longas kaj dikas; la piedoj platas kaj vastiĝas en plurloba formo.

skeptikaj homoj, kiuj per sia klarvido eminentiĝas super la amaso de naivuloj, kiel per bunta kravato sin distingas enŝteliĝinta hipio inter bankistaro, opinias, ke jetio ne ekzistas, nek en nordameriko, kie iuj ekvidis ĝian silueton en montaro, nek en himalajo, kie iuj trovis ĝian piedpremon en neĝo, nek en aliaj lokoj de la mondo, kie legendoj pri ĝi raportas. tamen iuj natursciencistoj pensas, ke en ĝangalaj valoj de alta montaro treeble povas vivi granda simio, kiun neniu klare observis kaj des malpli kaptis ĝis nun.

fine – kio estas la kolono staranta inter la gamboj de ĉi tiu grandpiedulo? hm, mi timas, ke tio bildigas furzon, juĝante laŭ ĝia grando mi eĉ diros furzegon. ĉi tiu grandpiedulo do ne estas nur ŝvebanta, sed ankaŭ furzeganta, kaj tio gvidas nin al la ideo, ke li estas samgentano de la grandegulo pantagruelo, pri kiu estas rakontite ke li...

... per sia furzo naskis pli ol kvindekmil misformajn viretojn, kaj per gasellaso naskis same tiom da miskreskaj inetoj, kiajn vi povas vidi diversloke, kiuj neniam grandiĝas, aŭ nur kiel bovinaj vostoj, malsupren, aŭ kiel limoĝiaj rapoj, rondiĝe. „he“ diris panurgo „ĉu viaj furzoj tiel fekundas? je dio! jen belaj nenifaruloj kaj sentaŭgulinoj. ni parigu ilin, ili naskos bovomuŝojn“. tiel agis pantagruelo, kaj ilin nomis pigmeoj. li instaligis ilin en proksima urbo, kie ili poste tre prosperis. sed kontraŭ ili gruoj konstante militas, kaj ili defendas sin kuraĝe, ĉar tiuj stumpaj hometoj, kiujn oni en skotio nomas balastuloj, facile koleriĝas. (rabelezo 1532)

bildo 5a

iajn helicetojn, kiujn oni trovas en arbaroj, faligas aceroj. du kunnaskitaj semetoj konsistigas la bazon. ĉiu plilongiĝas per padelo, kiu oblikve leviĝas, tiel ke la tuto havas formon de disbranĉa vo-litero kun vastiĝaj ekstremoj. la angulo pli aŭ malpli larĝas depende je la specio. botanikistoj nomas semon provizitan per tia flugilo „samaro“ kaj la duopan aranĝon „dusamaro“.

la aparato mirinde efikas. de l' arbo ĝi renverse pendas, kiel sin aerumanta vesperto. ĝi maturiĝas. kiam bruniĝis, ĝi ŝiriĝas, la pezo de l' semoj tiras la flugilojn supren, kaj – egale ĉu ventas aŭ ne – ĝi ekflugas per vigla turniĝo, iafoje tiom rapidiĝante, ke la padeloj ne plu distingeblas en la kapturna vortico.

paŭlo neergaard notas:

duope la nuksoj formas perfektan ŝvebaviadilon [...] en kvieta vetero la semo ronde turniĝas, kiam ĝi malleviĝas tra la aero, sed kiam la vento forte blovas, la flugilo helpas al la semo longe forflugi. (neergard 1957)

efektive aceroj ofte ŝosas sur iuj teramasoj, rande de arbaroj aŭ ĝenerale en lokoj, kiujn vento trafas. male ol ĉe kverkoj, fagoj aŭ aliaj similaj specoj, oni malofte povas levi la okulojn al la supra pli aĝa arbo kaj rimarki, kio ĉi tie superombras siajn kreskaĵojn. juna acero estas vagema. ĝia infana formo konfidis sin al la humoroj de vento, kaj ĝi hazarde ie surteriĝis, kaj tie komencis vivon de nemoviĝemulo. la flugado daŭris minuton, la kreskado daŭros jarcenton.

bildo 6a

la sovaĝa vjolo estas ano de la familio violonedoj. vjolo ĝi sendube estas: ses kordoj, mezlonga kolo, iom granda kesto kun talia mallarĝo kaj malsupra rondiĝo. ĝin la sidanta muzikanto stabiligos inter la gamboj kaj sonigos per arĉo.

ĉi tiun vjolon ene de ĝia familio tamen distingas la sufiĉe fantazia formo de la sonkesto. tiun apartan formon kaŭzas tio, ke oni faras ĝin ne per kunmeto de tabuloj, sed procedante, kiel procedis prapopoloj en farado de kanuoj, nome per bruligo de unupeca ligno. laŭ tiu metodo boatan ŝelon oni fasonas unue per rondigo de la du ekstremojn de trunko, poste ĝin kavigante per braĝoj. en tiu cirkonstanco longa peco estas bezonata, kaj sufiĉas, se oni malpezigas ĝin tiom, kiom necesas, por ke ĝi flosu. la afero similas, sed pli delikatas koncerne vjolon, kiu belsonos nur, se ĝiaj vandoj estos laŭeble maldikaj.

lignopecon unuavide taŭgan por sovaĝa vjolo oni sufiĉe facile trovas. iom larĝa trunko de juglandarbo, ĉerizujo aŭ pirarbo, se oni uzas iun el la specoj de mezvarmaj landoj, aŭ de mahagono, se oni deziras tropikan specon, provizus la krudaĵon. tamen la ĝenerala formo de la instrumento ne estas cilindra, kaj se ĝian dukurban formon oni krude elhakus, oni tranĉus tra la kreskotavoloj de la ligno, laŭ kiuj normale rampas la fajro. ideale oni do trovu trunkon, kiu jam havas la proksimuman formon de vjolo, tiel ke ĝin la fajro nature kavigos.

iuj vjolfaristoj – ĝustadire vjolfaristaj familioj – solvis la aferon pacience kaj radikale. ili kreskigis arbojn, kiujn ili per procedoj iom similaj al tiuj de bonsajistoj premis per tabuloj kaj ŝnuroj al la dezirata formo. post jaroj ili ricevis trunkojn ja ne plene simetriajn, iafoje branĉajn, sed akordajn kun la bezono. ili tiel povis krei la raran klason de sovaĝaj vjoloj. se neniu kaprico de la fajro difektis la ŝelon dum la kavigo, la cetera laboro konformas al la ordinara maniero. la konstruanto almetas kolon, fermas la ŝelon per plato el acero aŭ piceo, fiksas kordojn. la eksteraĵon li poluras kaj lakas, la internon li lasas brulnigra.

tiu muzikilo, kiu kostis tiom da peno, kontentigos malmultajn homojn. vjolo sin distingas de violono per malplia sonoro, malplia songlateco, malplia brilo. simile sovaĝa vjolo sin distingas de vjolo per sonoro dampita, mallaŭta, preskaŭ ĝema. sed ŝatantoj aŭskultas ĝin en malvasta rondo, sin klinante al la instrumento, kaj kun sobra fervoro laŭdas ĝian delikaton.

bildo 7a

ne nur homoj markas la reliefon de la tero per konstruoj sufiĉe imponaj, ke ilin rimarkos alte fluganta observanto – ankaŭ polipoj. polipoj estas la loksidaj parencoj de vagaj meduzoj – envere aliaj memoj, ĉar en sia vivociklo iuj alternas inter polipa kaj meduza formo. iuj polipoj de tropikaj maroj vivas proksime al la surfaco kaj sekrecias ŝelojn, kies substancon juvelŝatantoj nomas koralo. ili vivas generacion post generacio en sama loko kaj la ruinoj de iliaj ŝirmiloj amasiĝas, kiel domoj de longatempe priloĝita urbo estigas telon. ĉar ili bezonas malprofundon, tropikaj koraloj prosperas apud bordoj. laŭlonge de kontinento ili viciĝas, kiel plej imprese en la granda rifo de kvinslando. ĉirkaŭ insulo ili estigas atolon. karolo darvino, sagaca observanto, notas en „la origino de specioj“, ke la malplena ringo de iuj atoloj signas la lokon de sinkinta insulo. li klarigas en alia verko:

konsidero de la malgranda profundo, en kiu rifo-faraj polipoj prosperas, kaj de aliaj cirkonstancoj konkludigas, kiel ni vidos ĉi-malsupre, ke egale en atoloj kaj en koral-rifoj la fundamento, sur kiu unue fiksiĝis la koralo, malleviĝis; kaj ke dum tiu malsupreniĝo la rifo supren kreskis. (darvino 1842)

al la diveno de darvino mankis tektoniko por klarigi la kaŭzojn de la marfunda sinkado, same kiel al lia fama teorio de evoluo mankis la scio, ke mutacioj pelas la ŝanĝojn, al kiuj aplikiĝas la selekto de vivaĵoj; sed en ambaŭ okazoj li estis klarvida. atolaj insuloj estas ordinare de vulkana deveno. post kiam la insulo elformiĝis, la koraloj ĉirkaŭkreskas ĝin je konstanta profundo, tio estas je proksimume egala distanco de la bordo, kvazaŭ krajono desegnanta ĉirkaŭ ŝablono. nur elfluoj de riveretoj ie kaj tie breĉas la ringon. oni forprenas la ŝablonon: la insulo sinkas. restas nur la desegno: la atolo. por ke la atolo restu videbla necesas ankoraŭ, ke ĝia kreskado kompensu la sinkadon, kiu ankaŭ ĝin malsupren tiras. tiel okazas, ĉar polipoj, bezonante lumon, konstante alkrementas siajn ŝelojn al la amaso; tio sufiĉas por estigi la fundamenton de l' atolo.

la vica rolanto estas kokoso. kokosnukso solidas kaj malmultepezas. ĝi flosas sur maro dum dekoj da tagoj, restante fekunda. ĝin haltigas la malprofunda baraĵo de koralo, kaj en tiu kaptilo ĝi radikas. la eltenemo de kokoso grandas. ĝi akomodiĝas en marakvo, radikojn etendas trans pluraj metroj, fleksiĝas sub ventegoj. ĝi estas tielnomata pionira vegetaĵo, kiu stabiligas grundon, sur kiu poste alflosantaj aŭ birdoportataj semoj de pli delikataj vegetaĵoj elkreskos.

bildo 8a

romianoj nomis la cirkajn batalistojn gladiatoroj, alivorte glavistoj, kvankam ne ĉiu el ili glavon havis. la diversaj tipoj de glavistoj sin distingis per siaj ekipaĵoj. la retisto havis reton kaj tridenton. la mirmilono havis pezan kirason kaj striktan kaskon. pluraj imitis la aspekton de iu nacio, kiel la samnito kaj la trako, vestitaj kaj armitaj kiel batalantoj de tiuj popoloj...

karakterizi nacion per ĝia batalmaniero estas ordinaraĵo de tiu antikva epoko. nuntempulo, demandate pri la bildo de nacio, probable respondos unuavice per lingvo, manĝkutimo, publika sinteno... antikvuloj pri tiaj temoj sufiĉe indiferentis. kiam ili raportas, ke du malamikaj generaloj interparolis, ili ne diras, per kiu lingvo tio okazis. kiam rakontas, ke iu forkaptiĝis de fremda popolo kaj revenis post jaroj, ili malmulte zorgas, kiel li alilande transvivis, rilatis al homoj, entute vivis. antikvuloj pensis ofte kiel strategoj, malofte kiel etnologoj. en ilia rigardo la signifaj ecoj de nacio estis ĝia teritorio, ĝia politika organizo, eventuale kelkaj ĝiaj ritoj kaj eminente ĝia batalmaniero.

trakojn romianoj unuafoje vidis en la figuro de militkaptitoj tirataj en triumfa procesio. ili kreis novan specon de glavisto kun sama armaro. la trako havas malvastan, ĝenerale kvarangulan ŝildon, metalajn kruroŝirmilojn, kaj kaskon. la kasko surhavas mezan pecon, en kiu probable fiksiĝis egreto, kaj vangopecojn, kiuj ligiĝis sub la mentono. en malfrua epoko ĝin kompletigis vizaĝoŝirmilo provizita per truoj.

ĝuste tian kaskon ni vidas en ĉi tiu bildo. ĝia formo bone rekoneblas, kvankam la blueta nebulo, el kiu ĝi konsistas, stompas detalojn. ĉi tiu kasko tamen havas unu strangaĵon. ambaŭflanke je alto de oreloj ni vidas la silueton de paŝanta besto, iranta al la supro de la kasko. ĝia figuro tre similas al ĥameleono.

ĥameleono estas stranga aperaĵo sur kasko. ĉu la batalisto tiel signas, ke li atente rigardas al ĉiu flanko, kiel ĥameleono, kiu kapablas dank' al la granda memstaro de la cerboduonoj aparte direkti ĉiun el siaj okuloj? ĉu ni atendu, ke li levos la vizaĝoŝirmilon kaj subite ŝprucigos la langon al la kontraŭulo?

bildo 9a duonrenversita

la naŭa bildo al mi estis enigma kiel malmola nukso. mi tro rigardis, eble, abstraktismajn pentraĵojn, en kiuj oni konsideras formojn, kontrastojn, kolorojn kaj el ili ne elsorĉas figurojn de objektoj, ja prefere ne elsorĉu ilin. al homoj, kiuj obstine demandas „ĉu ne estas figuro de ĝiba hometo ĉi tie?“ oni ĝentile respondas „ĉiu vidas laŭ sia fantazio“, sed inter kleruloj oni parolas pri makuloj.

pro senhelpeco mi montras la bildon al ĵordana kaj ĉandra. en kelkaj sekundoj ili trovas en ĝi tutan sortimenton de objektoj, kiel infanoj el kesto elĵetus ludilojn – kaj infanoj ili ja estas. ili krias: „maljunulinaj vizaĝoj, ursaj ungoj, sukerŝpinaĵo, fontanoj, cervokornaro, ĉevala naztruo, marĉevaletoj, mapo de aŭstralio, bastono, luktantaj salikokoj, kapo de makako, fantomo, robo, okulharoj...“ mi petas, ke ili al mi vidigu. ili irigas fingron laŭ la konturo de ĉiu objekto. mi komprenas, ke mia embaraso ne fontis el obstina makulismo, sed el tio, ke mi deziris tutecan interpreton, kiel filozofo, kiu postulas, ke la universo ĉirkaŭ li estu tiom kohera, kiom kapablas esti lia propra imago. ne-filozofoj tiajn zorgojn ne spertas. ili vivas en ĥaosa mondo kun sento de memevidento, juĝas diversajn aferojn laŭ plene malakordaj principoj, kaj mokas tiun, kiu kaŭzas al si malfacilojn pro tio. sammaniere miaj helpantoj senĝene promenas tra detaloj de la bildo, ignorante apudajn partojn, reuzante samajn pecojn por aliaj interpretoj, kaj simple ĝuas la ludon...

diana, pridemandite, montriĝas pli filozofa. ŝi estas pli aĝa. ŝi turnadas la folion, kaj fine konservas ĝin en vertikala meto...

„jen“ ŝi diras, „maljunulino veturas en vespera mallumo sur malgranda motor-triciklo. bone videblas ŝia harbulo, kaj ŝi kliniĝas al la stirilo. ŝi veturas laŭ rivero, kiu spegulas ŝian silueton. la triciklo eligas densan fumonubon. kio estas la oranĝkolora makulo antaŭ ŝi, mi ne scias, eble la lumo de la triciklo?“

„ne“ mi daŭrigas, „pli malbone... ĝi estas la salikok-fantomo, kaj ĝin prilumas la tricikla lampo. ĉar maljunulinjo revenas de aĉetado. ŝi portas saketon da salikokoj, kiujn ŝi kuiros ĉi-vespere en sojosaŭco, citronsuko kaj ŝenoprazo.“

„mm, bonguste.“

„jes, bonguste, sed la salikok-fantomo ne toleros la boligon de junaj salikokoj. ĝi atakas. maljunulinjo ekvidis la danĝeron, ŝi kliniĝas super la stirilo, la triciklo impetas kaj elsputas fumon, ĝi renversas la malican salikok-fantomon.“

bildo 10a

jam venas fino al nia serio, kaj ĉi tiu fino estas festo. artfajraĵo brilas per pafoj, strioj, sparkoj kaj sibloj. la denso kaj nigro de la unuaj bildoj ŝanĝiĝas al gaja multetono. egale ĉu ni tenas la folion rekte, aŭ ĝin renversas, frambo- kaj sango-ruĝoj, miozota bluo kaj citrona flavo forpelas la ĝisnunan simetrian tedon.

la totem-kolono per ĉi tiu lumfesto bele kompletiĝas. ĉi tiu ĝia krono heligas la ĉielon super la naŭ etaĝoj de tukanoj, majstroj de sekretoj, papilio en templa pordego, ŝvebanta grandpiedulo, acera semo, sovaĝa vjolo, atolo, ĥameleona kasko kaj maljunulin-salikoka lukto. sub tiu heligita ĉielo al la kolono ĝustasezone venos anoj de la rorŝaĥa klano. de ĝi ili ricevos inspiron por desegnado de psiĥobildoj. antaŭ ĝi ili konfesos, ke homaj animoj konsistas el dek sinsekvaj ŝeloj, kiujn vidigas la dek aŭtentaj bildoj, same kiel la pitagora universo konsistas el dek samcentraj sferoj, kaj indiferente al suno kaj pluvo, al tago kaj nokto, al varmo kaj malvarmo, ili dancos simetrian dancon.

eble ili pravas – cetere, kio pli malfacilas, ĉu kompreni la mondon aŭ kompreni homan animon? niaj animoj fariĝis por gvidi nin tra la mondo. ĉiu el ili iom malsame spegulas ĝin kaj trovas por ni vojon – ĝi estu avenuo en urbego aŭ stumbliga vojeto en monto. malpli lerte niaj animoj komprenas unu la alian, ĉar kion vidas spegulo, fronte al spegulo? nur oblikve ĝi ekvidas rebrilon, kaj – kial ne? – makulbildoj povas esti tiu faciliga oblikvo, per kiu vidiĝas la enhavo de spirito, same kiel malforte lumajn stelojn oni pli bone rimarkas flanke de la vidkampo, ne rekte alrigardante ilin. sed kiel sola spegulo vidus sin mem? ni vojas tra la mondo, konservante en la nemalfermiĝema nukso de nia animo nian misteron al ni mem.

elkonduke

plenaj referencoj

glosoj

dusamaro
arbosemo el du kernetoj provizitaj per po unu malpeza flugilo, kiu povas portiĝi tra aero.
jetio
sovaĝa homo aŭ granda simio, eble legenda, eble vivanta en himalajo kaj sub diversaj nomoj en aliaj mondopartoj.
kosmozofio
fantazia nomo de esotera doktrino kaj societo laŭ la modeloj „teozofio“, „antropozofio“...
kriptozoologio
enketado pri kaŝitaj, malfacile troveblaj, eble legendaj bestoj.
limoĝio
francia regiono ĉirkaŭ la urbo limoĝo, franclingve limousin.
loĝio de bela okcidento
fantazia nomo de societo laŭ la framasonisma maniero.
mirmilono
romia cirka batalisto, la plej peze kirasita kaj armita.
multetona
kun multaj tonoj, multaj koloroj, bunta.
nemalfermiĝema
maldehiska.
projekcia metodo
psiĥologia metodo, kiu proponas objekton kiel bazon de imagado kaj komentado.
psiĥobildo
grafika prezento de rezultoj de psiĥologia testo; psiĥogramo.
rorŝaĥo
projekcia metodo kreita de hermano rorŝaĥ, uzanta kiel objekton serion de dek bildoj.
samnito
ano de antikva italia popolo, kontraŭ kiu plurfoje militis romio.
sukerŝpinaĵo
dolĉaĵo farita el longaj fadenoj de fandita sukero volvitaj ĉirkaŭ bastoneto.
telo
monteto laŭtempe estiĝinta el la ruinoj de longe priloĝita urbo.
torio
pordego de ŝintoa templo.
trako
ano de antikva popolo, kiu vivis en regiono nuntempe parte bulgaria, parte grekia, parte turkia.
violonedo
ĉia muzikilo el la klaso, kies tipa speco estas violono.
vizaĝoŝirmilo
viziero.
rorŝaĥo – © 2012 jxvasxe @ free.fr – unua publikigo